احمد دیناری، مدیرکل میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی استان خراسان شمالی در یادداشتی نوشت: ثبت قلعه تاریخی الموت و مجموعه استحکامات وابسته در فهرست میراث جهانی یونسکو، به منزله ارتقای جایگاه یک مقصد در نظام رقابت گردشگری جهان است. با این رویداد فرخنده، تعداد آثار ثبتشده ایران در فهرست میراث جهانی یونسکو به ۳۰ اثر رسید؛ ظرفیتی که ایران را در زمره کشورهای دارای غنیترین میراث فرهنگی جهان قرار میدهد.
تا پیش از این، ۲۹ اثر تاریخی و طبیعی ایران در یونسکو ثبت جهانی شده بودند که شامل چغازنبیل، تخت جمشید، میدان نقش جهان اصفهان، تخت سلیمان، چشمانداز فرهنگی ارگ بم، پاسارگاد، گنبد سلطانیه، سنگنبشته بیستون، مجموعه آثار رهبانی ارامنه، سازههای آبی شوشتر، بازار تاریخی تبریز، آرامگاه شیخ صفیالدین اردبیلی، باغ ایرانی، مسجد جامع اصفهان، برج گنبد قابوس، کاخ گلستان، شهر سوخته، چشمانداز فرهنگی میمند، شوش، قنات ایرانی، دشت لوت، شهر تاریخی یزد، چشمانداز باستانشناسی ساسانی منطقه فارس، جنگلهای هیرکانی، راهآهن سراسری ایران، چشمانداز فرهنگی اورامانات، کاروانسراهای تاریخی ایران، هگمتانه و دره خرم آباد می باشند.
اما سؤال مهم این است که ثبت جهانی چه ارزش افزودهای برای یک اثر تاریخی و منطقه پیرامون آن ایجاد میکند؟
از نظر من نخستین دستاورد؛ افزایش چشمگیر اعتبار و دیدهشدن جهانی است.
عنوان «میراث جهانی یونسکو» یک برند معتبر بینالمللی محسوب میشود که نگاه رسانهها، پژوهشگران، فعالان صنعت گردشگری، سرمایهگذاران و میلیونها گردشگر را به یک مقصد معطوف میکند. در واقع، ثبت جهانی یک اثر، آن را از یک جاذبه ملی به یک مقصد با اهمیت جهانی تبدیل میکند و نرخ بازدید و رد پایش در موتورهای جستجوگر اینترنت هم به شدت افزایش یافته و به عبارتی بهتر، «سئوی گردشگری ایران» به طور چشمگیری ارتقا مییابد.
دومین پیامد؛ شتاب در برندسازی مقصد است. ساختن یک برند گردشگری معمولاً فرآیندی زمانبر و پرهزینه است، اما ثبت جهانی این مسیر را بهطور قابل توجهی کوتاهتر میکند. اعتماد عمومی نسبت به مقصد افزایش مییابد، جایگاه آن در بازارهای بینالمللی ارتقا پیدا میکند و هزینه معرفی و بازاریابی آن کاهش مییابد.
سومین مزیت؛ تقویت نظام حفاظت و مدیریت میراث است. ثبت جهانی، دولتها را به اجرای استانداردهای دقیقتر در حفاظت، مرمت، پایش و مدیریت پایدار آثار متعهد میکند. از همین رو، در بسیاری از موارد شاهد افزایش توجه دستگاههای اجرایی، تخصیص اعتبارات حفاظتی، بهبود زیرساختها و ارتقای کیفیت خدمات گردشگری در این مناطق هستیم.
از منظر اقتصادی نیز؛ آثار ثبتشده در یونسکو معمولاً سهم بیشتری از بازار گردشگری بینالمللی را به خود اختصاص میدهند. بسیاری از گردشگران خارجی، برنامه سفر خود را بر اساس فهرست میراث جهانی تنظیم میکنند و بازدید از این آثار را در اولویت قرار میدهند. این موضوع میتواند به افزایش اقامت گردشگران، رونق کسبوکارهای محلی، ایجاد فرصتهای شغلی، رشد سرمایهگذاری و توسعه اقتصاد گردشگری منطقه منجر شود.
با این حال معتقدم که ثبت جهانی پایان این مسیر نیست؛ بلکه آغاز یک مسئولیت بزرگ است. اگر برای مدیریت مقصد، ساماندهی بازدیدکنندگان، حفاظت از اصالت اثر، توانمندسازی جوامع محلی، توسعه زیرساختهای استاندارد، بازاریابی بینالمللی و جذب سرمایهگذاری برنامهای منسجم وجود نداشته باشد، بسیاری از ظرفیتهای این عنوان جهانی بالفعل نخواهد شد.
تجربه بسیاری از کشورهای موفق نشان داده است که ارزش واقعی ثبت جهانی، نه در خودِ عنوان، بلکه در کیفیت بهرهبرداری هوشمندانه از این فرصت نهفته است.
ثبت جهانی قلعه الموت، فرصتی ارزشمند برای استان قزوین و ایران است تا با نگاهی راهبردی، این میراث کمنظیر را به یکی از شاخصترین مقاصد فرهنگی و تاریخی غرب آسیا تبدیل کند. این موفقیت زمانی به دستاوردی ماندگار تبدیل خواهد شد که حفاظت، مدیریت، سرمایهگذاری، مشارکت جامعه محلی و بازاریابی حرفهای، همگام با یکدیگر پیش بروند. در چنین شرایطی، ثبت جهانی نهتنها حافظ هویت تاریخی خواهد بود، بلکه به موتور محرک توسعه گردشگری، اقتصاد محلی و ارتقای تصویر بینالمللی ایران تبدیل میشود.
این رخداد فرخنده را به تمام فعالان و دوست داران میراث فرهنگی و هویت تاریخی ایران تبریک می گویم.
انتهای پیام/
نظر شما